محمد رضا شالگونی : ملت ایران ؟ آری ، اما به چه معنا ؟

7 10 2012

« نسب ام شاید به زنی فاحشه درشهر بخارا برسد » سهراب سپهری
برای آنهایی که به مسلمات سیاست رسمی خو کرده اند ، هرعلامت استفهامی در باره » ملت ایران » نشانه خیانتی است نابخشودنی. » ملت ایران » برای آنها موجودیتی است بی ابهام، مانند خورشید در آسمان بالای سرمان ، که در طول هزاره ها دوام آورده و بعد از این نیز هم چنان پایدار خواهد ماند. امٌا حقیقت این است که » ملت ایران » در میان خود ایرانیان، اکنون در مقایسه با 50 یا حتی 25 سال پیش به مفهومی مبهم تر تبدیل شده است(1). و اگر ایرانیان نتوانند ابهام ها و آشفتگی های آن را كنار بزنند و بر سر یک درک روشن دموکراتیک از آن به نوعی هم رایی دست یابند ، همین مفهوم به ظاهر بدیهی – که خیلی هاآن را داده پایه ای هر قضيه مهم سیاسی می انگارند – ممکن است به داغ ترین موضوع اختلافات و دشمنی ها در میان ایرانیان تبدیل شود. مساله این است که ایران یک کشور چند ملیتی است (2) و ملی گرایی اکنون در این کشور، گرایشی در حال اوج گیری است. به عبارت دیگر، احتمال افزایش تنش در میان ملیت های ایران در چشم انداز کنونی ، خطری است که برای مقابله با آن اگر از همین امروز به فکر چاره جویی نباشیم، فردا بسیار دیر خواهد بود .

ادامهٔ مطلب »

Advertisements







%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: