بمناسبت سالگرد بخون خفتن رهبران شوراهای خلق ترکمن

12 02 2014

tomaj_200_180سحرگاه بیست و نهم بهمن ماه 1358 ، پیکر خونین رهبران خلق ترکمن ، رفقا توماج ، مختوم ، واحدی و جرجانی در جاده بجنورد – گنبد پیدا شد ، انها در شب نوزدهم بهمن ماه یعنی 10 روز بیشتر از آن هنگامی که در نیمه شب و بعد از یک مذاکره طولانی با نمایندگان رژیم جمهوری اسلامی ربوده شدند و بعد از انتقال به تهران و بازجویی و شکنجه در زندان های اوین و سلطنت آباد بدست مزدوران رژیم به شهادت رسیدند .


بمناسبت سالگرد بخون خفتن رهبران شوراهای خلق ترکمن

رژیم جمهوری اسلامی جرات اعلام علنی جنایت هولناک خود را نداشت و بی شرمانه و مزورانه تلاش نمود ، این توطئه جنایتکارانه ی خود را کتمان کند . اما چهره ی کریه و ضد انقلابی این رژیم رسواتر از آن بود که پرده ی عوامفریبی و تزویر بتواند آن را پنهان سازد .

رژیم جمهوری اسلامی بدنبال دستگیری توماج و دیگر رهبران خلق ترکمن یعنی از همان روز 19 بهمن حمله ی وسیع و گسترده ای را به خلق ترکمن آغاز نمود ، نخست به تظاهرات یاد بود سیاهکل حمله کرده ، سپس با تمرکز نیروی عظیمی به ستاد مرکزی شوراها یورش آورده بود . و در جریان حملات خود با انواع سلاح های سنگین خانه و کاشانه ی زحمتکشان خلق ترکمن را آماج حملات خود ساخته بود حتی بخش ترکمن نشین شهر گنبد را به ویرانه ای مبدل ساخته بود ، هر چند نتوانسته بود هنوز بر اراده ی مسلح توده ها فائق آید با ترور رهبران شوراهای خلق ترکمن می خواست به اهداف ارتجاعی خود در منطقه جامه عمل بپوشاند . شوراهای خلق ترکمن از همان بدو پیدایش خود در روزهای نخست بعد از قیام مورد کینه و نفرت مرتجعین تازه به قدرت خزیده بودند و در همان ماههای اول موجودیت ضد انقلابی رژیم جمهوری اسلامی مورد وحشیانه ترین یورش آن قرار گرفتند و رژیم تازه به قدرت رسیده به تناسب خلع سلاح توده های مسلح قیام کننده در شهرهای سراسر ایران در ترکمن صحرا نیز تلاش نمود با سرکوب شوراها حاکمیت ارتجاعی خود را تثبیت نماید . درست به همانگونه که با برپائی جنگ خونین در کردستان در نوروز سال 58 به چنین اقدامی دست یابد .
اما رژیم بدلیل حضور قدرتمند توده های مسلح و انقلابی در صحنه دفاع از دستاوردهای مبارزات خونین خود علیه رژیم پهلوی نتوانست بر اهداف خود نائل آید و جنگ فروردین 58 ترکمن صحرا با پیروزی خلق ترکمن پایان پذیرفت و این پیروزی وثیقه ای برای تحکیم قدرت شوراها در منطقه گردید . قدرت شوراها که تحت هدایت سازمانگرانه ی سازمان چریکهای فدائی خلق ایران و اعضای فعال آن رفقا توماج و مختوم ، واحدی و جرجانی قرار داشت به سرعت تمامی مناطق ترکمن نشین منطقه را در بر گرفت . زمین های درباریان و بزرگ زمین داران و وابستگان به امپریالیسم ، با تمامی تجهیزات و وسائل تولید موجود مصادره گردید و کشت شورائی و جمعی در سرزمین ترکمن صحرا که اکثرا مناطق آن دارای کشت مکانیزه بود آغاز گردید و اتحاد زحمتکشان خلق ترکمن در تمامی عرصه ها به یک واقعیت عملی مبدل گشت و شوراها به قدرت اداره کننده ی منطقه ، سازمان دهنده ی تولید و اعمال حاکمیت سیاسی و اقتصادی و … دهقانان زحمتکش منطقه مبدل گشتند . در طول حیات کوتاه این شوراها ، خلق ترکمن گام های بسیار بزرگ و ارزنده ای را به پیش برداشت توده های مسلح گشتند ، خود به رتق و فتق امور خود پرداختند و بر بسیاری از نابسامانی های اجتماعی غلبه کردند .
پشتوانه ی حضور عملی این شوراها در ترکمن صحرا بدون تردید قدرت انقلابی توده ها در سراسر ایران و حضور فعال سازمان چریکهای فدائی خلق ایران بعنوان قدرتمندترین سازمان سراسری و دفاع قاطعانه ی آن از دستاوردهای انقلابی توده ها بود . بدیهی بود که رژیم جمهوری اسلامی بدون غلبه بر این پشتوانه ی عظیم سراسری و بسط و گسترش قدرت ضد انقلابی خود در سایر مناطق ایران به راحتی قادر به یورش همه جانبه ی دیگری به ترکمن صحرا نبود . همانطور که شکست یورش فروردین 58 رژیم به ترکمن صحرا نیز علاوه بر مقاومت قهرمانانه ی خلق ترکمن ریشه در چنین واقعیتی داشت .
اما در 19 بهمن ماه 58 توازن نیروی گذشته وجود نداشت رژیم در سرکوب شوراهای کارگری ، در خلع سلاح توده ها موفقیت هائی بدست آورده بود و علیرغم شکست یورش خود به کردستان با دست زدن به یک مانور سیاسی و اشغال سفارت امریکا شکاف عمیقی را در اپوزیسیون ایجاد نموده ، بر موج توهمات ناشی از این حرکت خود سوار گشته بود .
اقدامی که حتی در مهم ترین نیروی مخالف رژیم یعنی سازمان چریکهای فدائی خلق ایران نیز شکاف ایجاد نمود ، بخشی از رهبری سازمان یعنی اکثریت کمیته مرکزی را به دنباله روی از سیاستهای رژیم کشانده بود و تردید و تزلزل و نهایتا امتناع از هرگونه مقابله با رژیم را به سیاست این بخش خائن از رهبری سازمان مبدل ساخته بود ، امری که در واقع انعکاس خود را سیاست های جبونانه ای آشکار می ساخت که نخستین قربانی آن شوراهای خلق ترکمن و رهبران قهرمان آن بود .
در حقیقت زمانی که رژیم جمهوری اسلامی یورش مجدد خود به شوراهای خلق ترکمن را آغاز کرد علیرغم ایستادگی پر قدرت توده های زحمتکش در تمامی عرصه ها بی سیاستی رهبری سازمان و در عمل هراس اپورتونیستی و خائنانه ی آن ، راه را برای تخطئه ی دورنی این مقاومت و مبارزه انقلابی زحمتکشان خلق ترکمن باز گذاشت و عملا علیرغم تمایل و گرایش قهری توده های زحمتکش برای مقابله با رژیم ، شوراها در عرض مدت کوتاهی دست بسته تسلیم مرتجعین حاکم گشتد و ترور رهبران شوراهای خلق ترکمن این امر را تسهیل نمود .
اگر چه به شوراهای خلق ترکمن خیانت شد و دفاع از این شوراها و احیای مجدد آنها در شرایطی که بعد از این شکست بر منطقه حاکم گردید عملا نتوانست مادیت عینی پیدا کند ، اما واقعیت شوراها و قدرت آنها بعد از حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی بر منطقه هر چه بیشتر در پیش چشمان توده های زحمتکش به محک زده شد و همچون اسطوره ای جاودانه از دوران رهائی بشریت از ظلم و جور و فقر و بدبختی این بار نه بصورت افسانه ای دور دست و رویائی در عالم تخیلات آرمانخواهانه ی زحمتکشان بلکه بعنوان تجربه ای عملی و نزدیک در خاطره ی توده ها نقش بست . و قهرمانان این حماسه ی خونین و گرانبار به دنیای افسانه های دهقانان ترکمن صحرا راه یافت و به چهره های محبوب این جهان شگفت آمال و آرزوهای آنان مبدل گشت .
بکوشیم در سالگرد شهادت این قهرمانان مبارزات حق طلبانه ی خلقهای تحت ستم ایران از تجربیات شکوهمند و با ارزش خلق ترکمن در تجسم بخشیدن به حق تعیین سرنوشت خود از طریق ایجاد ارگانهای اقتدار توده های زحمتکش بیاموزیم . یادشان جاودان راهشان پر رهرو باد .

منتشر شده در نشریه ریگای گه ل


کارها

Information

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: